 شعر ها و متنهای قشنگ شماره 1
من برنده ام - چون لحظه هاي زنده امروزم را قرباني لحظه هاي در گذشته ديروزم نمي کنم.
زندگي زيباست
زندگي آتشکده ديرينه پابرجاست
گربيفروزيش رقص شعله اش از هر کران پيداست ورنه خاموش است
و خاموشي گناه ماست.
من ان گلبرگ مغرورم که ميميرم ز بي ابي
ولي با خفت و خاري پي شبنم نمي گردم
دستانم بوي گل ميداد، به جرم چيدن گل مرا گرفتند، اما هيچكس فكر نكرد شايد گلي كاشته باشم....
زنگ
پاييز غم از راه رسيد
با ميوه هايي که از خشم باد مي ريختند
و سايه ها بلند تر ميشدند
از بلند ترين آدم ها هم بلند تر
دوباره صداي زنگ ها اما بي ما
در گوش همه پيچيد و
نويد داد سرمايي را
که احساس ها را خواهد کشت
به تباهي خواهد کشاند
اما اين بار ما مي مانيم
به تباهي نميرسم
چون همه چيز بد نيست
ما باران را همراه داريم
با آن شسته ميشويم
همراهش جاري مي شويم
همه چيز را غسل ميکنيم
و دوباره بر مي خيزيم
و احساسي گرم را با نگاهمان به همه ميدهيم
در رگ هايشان تزريق ميکنيم
و سرما را از پا در مي آوريم
و در انتهاي روزهايي که زود به تاريکي رسيدند
در کنار هم خواهيم بود و
چشم در چشم هم تا رسيدن صبحي دوباره
ايران نامه خواهيم خواند
و سرمست روز ديگري را آغاز ميکنيم
دست در دست هم
و صداي زنگ ها را نميشنويم
چون احساس ما تباهي ناپذير است
خدايا آتش عصيانم امشب
سرود روشن بارانم امشب
به درياي غزل بي خويش و خاموش
پراز موجم دل طوفانم امشب
خدايا دفتر ناخوانده ام من
ز راه يک سفر جا مانده ام من
ز دشت لاله هاي پرپر عشق
زمستان تا بهاران خوانده ام من
به عشق عاشقان خسته سوگند
به قلب شيشه بشکسته سوگند
به اشک سوگواران جدايي
به بغض در گلو بنشسته سوگند
خدايا طاقت تنهاييم ده
دلي بي کينه و درياييم ده
دلي زخمي تر از داغ عزيزان
به رنگ لاله صحراييم ده
خدايا عمر گل عمر حباب است
اسير باد يا نقشي بر آب است
در اين فرصت مرا با خويش مگذار
مرا درياب کين دريا سراب است
شادبودن هنر است
شاد کردن هنري والاتر
ليک هرگز نپسنديم به خود که چو يک شکلک بيجان شب و روز
بي خبراز همه خندان باشيم
بي غمي عيب بزرگي است که دور از ماباد
گر به شادي تو دل هاي دگر گردد شاد
زندگي صحنه يکتاي هنرمندي ماست
هر کسي نغمه خود خواند و از صحنه رود
صحنه پيوسته بجاست
خرم آن نغمه که مردم بسپارند بياد
عشق به شكل پرواز پرنده س
عشق ، خواب يه آهوي رمنده س
من ، زائري تشنه ، زير باران
عشق ، چشمه آبي اما كشنده س
من ، مي ميرم از اين آب مسموم
اما اونكه مرده از عشق ، تا قيامت ، هر لحظه زنده س
من ، مي ميرم از اين آب مسموم
مرگ عاشق عين بودن ،اوج پرواز يه پرنده س
تو كه معناي عشقي به من معنا بده اي يار
دروغ اين صدا را به گور قصه ها بسپار
صدا كن اسممو از عمق شب از نقب ديوار
براي زنده بودن ، دليل آخرينم باش
منم من بذر فرياد ، خاك خوب سرزمينم باش
طلوع صادق عصيان من ، بيداري ام باش
عشق ، گذشتن از مرز وجوده
مرگ ، آغاز راه قصه بوده
من ، راهي شدم نگو كه زوده
اون كسي كه سر سپرده مثل ما عاشق نبوده
من راهي شدم نگو كه زوده
اما اونكه عاشقونه جون سپرده هرگز نمرده
زندگي زيباست/نه به زيبايي حقيقت
حقيقت تلخ است/نه به تلخي جدايي
جدايي تلخ است/نه به سختي تنهايي
|
