شعر ها و متنهای قشنگ شماره 1

من برنده ام - چون لحظه هاي زنده امروزم را قرباني لحظه هاي در گذشته ديروزم نمي کنم.

زندگي زيباست
زندگي آتشکده ديرينه پابرجاست
گربيفروزيش رقص شعله اش از هر کران پيداست ورنه خاموش است
و خاموشي گناه ماست.

من ان گلبرگ مغرورم که ميميرم ز بي ابي

ولي با خفت و خاري پي شبنم نمي گردم

دستانم بوي گل ميداد، به جرم چيدن گل مرا گرفتند، اما هيچكس فكر نكرد شايد گلي كاشته باشم....

زنگ

پاييز غم از راه رسيد
با ميوه هايي که از خشم باد مي ريختند
و سايه ها بلند تر ميشدند
از بلند ترين آدم ها هم بلند تر
دوباره صداي زنگ ها اما بي ما
در گوش همه پيچيد و
نويد داد سرمايي را
که احساس ها را خواهد کشت
به تباهي خواهد کشاند
اما اين بار ما مي مانيم
به تباهي نميرسم
چون همه چيز بد نيست
ما باران را همراه داريم
با آن شسته ميشويم
همراهش جاري مي شويم
همه چيز را غسل ميکنيم
و دوباره بر مي خيزيم
و احساسي گرم را با نگاهمان به همه ميدهيم
در رگ هايشان تزريق ميکنيم
و سرما را از پا در مي آوريم
و در انتهاي روزهايي که زود به تاريکي رسيدند
در کنار هم خواهيم بود و
چشم در چشم هم تا رسيدن صبحي دوباره
ايران نامه خواهيم خواند
و سرمست روز ديگري را آغاز ميکنيم
دست در دست هم
و صداي زنگ ها را نميشنويم
چون احساس ما تباهي ناپذير است

خدايا آتش عصيانم امشب
سرود روشن بارانم امشب
به درياي غزل بي خويش و خاموش
پراز موجم دل طوفانم امشب
خدايا دفتر ناخوانده ام من
ز راه يک سفر جا مانده ام من
ز دشت لاله هاي پرپر عشق
زمستان تا بهاران خوانده ام من
به عشق عاشقان خسته سوگند
به قلب شيشه بشکسته سوگند
به اشک سوگواران جدايي
به بغض در گلو بنشسته سوگند
خدايا طاقت تنهاييم ده
دلي بي کينه و درياييم ده
دلي زخمي تر از داغ عزيزان
به رنگ لاله صحراييم ده
خدايا عمر گل عمر حباب است
اسير باد يا نقشي بر آب است
در اين فرصت مرا با خويش مگذار
مرا درياب کين دريا سراب است

زندگي زيباست/نه به زيبايي حقيقت
حقيقت تلخ است/نه به تلخي جدايي
جدايي تلخ است/نه به سختي تنهايي

چندین شعر زیبا با کمک شمیم بهار

 شعری از فریدون مشیری

دلم می خواست:دنیا خانه ی مهر و محبت بود

دلم می خواست: مردم در همه احوال با هم آشتی بودند

طمع در مال یکدیگر نمی کردند

کمر بر قتل یکدیگر نمی بستند

مراد خویش را در نامرادی های یکدیگر نمی جستند

از این خون ریختن ها فتنه ها پرهیز می کردند

چون کفتاران خون آشام کمتر چنگ و دندان تیز می کردند

دلم می خواست دست مرگ را از دامن امید ما کوتاه می کردند

دراین دنیای بی آغاز و بی پایان

در این صحرا که جز گرد و غبار از ما نمی ماند

خدا زین تلخ کامی های بی هنگام بس می کرد

نمی گویم پرستوی زمان را در قفس میکرد

نمی گویم به هر کس بخت و عمر جاودانه می داد

نمی گویم به هر کس عیش و نوش رایگان می داد

همین ده روز هستی را امان می داد

مگو این آرزو خام است

مگو روح بشر همواره سرگردان و ناکام است

اگر این کهکشان از هم نمی پاشد

و گر این آسمان در هم نمی ریزد

بیا تا ما فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو در اندازیم

به شادی گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم

شعری دیگر

زندگی صحنه يکتای هنرمندی ماست .

هر کسی نغمه خود خواند و از صحنه رود.

صحنه پيوسته بجاست.

خرم آن نغمه که مردم بسپارند به ياد.